Pani Justyna zdecydowanie nacisn\u0119\u0142a klamk\u0119, wesz\u0142a do pokoju bli\u017aniak\u00f3w i z wpraw\u0105 oceni\u0142a sytuacj\u0119. No tak, b\u0119d\u0105 du\u017ce k\u0142opoty z domkni\u0119ciem walizki Martyny, podczas gdy baga\u017c Mateusza \u015bwieci\u0142 pustk\u0105.<\/p>\n
– O dobrze, \u017ce jeste\u015b mamo \u2013 zawo\u0142a\u0142a dziewczynka, gdy tylko dostrzeg\u0142a mam\u0119. \u2013 Walizka ju\u017c pe\u0142na, a ja jeszcze nie spakowa\u0142am Artura\u2026 – roz\u017cali\u0142a si\u0119 Martyna.<\/p>\n
– No chyba nie we\u017amiesz na zielon\u0105 szko\u0142\u0119 Artura! \u2013 wykrzykn\u0105\u0142 Mateusz \u2013 Staniesz si\u0119 po\u015bmiewiskiem ca\u0142ej klasy.<\/p>\n
Martynce zaszkli\u0142y si\u0119 oczy i roz\u017calenie przeistoczy\u0142o si\u0119 w prawdziwy \u017cal.<\/p>\n
– A dlaczego nie? \u2013 wtr\u0105ci\u0142a si\u0119 mama. Wiedzia\u0142a, jak bardzo Artur by\u0142 wa\u017cny dla c\u00f3reczki i nie chcia\u0142a, aby ta uleg\u0142a bezpodstawnym argumentom brata. Artur by\u0142 ukochan\u0105 przytulank\u0105 Martyny, w kt\u00f3rej dziewczynka zakocha\u0142a si\u0119, gdy mia\u0142a dziewi\u0119\u0107 miesi\u0119cy. Ju\u017c wtedy ch\u0119tnie tarmosi\u0142a jego uszy i uwielbia\u0142a si\u0119 do niego przytula\u0107. W ci\u0105gu o\u015bmioletniego \u017cycia Martynki przez jej r\u0119ce przewin\u0119\u0142a si\u0119 niezliczona ilo\u015b\u0107 zabawek \u2013 lalek, samochodzik\u00f3w, klock\u00f3w i innych pluszak\u00f3w, ale dziewczynka zawsze pozosta\u0142a wierna swojej przytulance, bez kt\u00f3rej nie potrafi\u0142a usn\u0105\u0107. Pani Justyna nie widzia\u0142a nic zdro\u017cnego ani wstydliwego w wyje\u017adzie Artura na zielon\u0105 szko\u0142\u0119 – poza tym tylko, \u017ce by\u0142 on poka\u017anych rozmiar\u00f3w s\u0142oniem, a walizka Martyny, jak wiadomo, i tak si\u0119 ju\u017c nie domyka\u0142a.<\/p>\n
– Mamo, przecie\u017c to obciach! Nie tylko dla niej, ale i dla mnie. Ch\u0142opaki \u017cy\u0107 mi nie dadz\u0105, jak si\u0119 dowiedz\u0105, \u017ce moja siostra \u015bpi ze s\u0142oniem. Zlituj si\u0119, nie pozw\u00f3l jej! \u2013 nie dawa\u0142 za wygran\u0105 Mateusz, podczas, gdy sama zainteresowana cichutko siedzia\u0142a na \u0142\u00f3\u017cku, tul\u0105c Artura i zupe\u0142nie nie wiedz\u0105c, co powinna zrobi\u0107.<\/p>\n
– Mateuszku, zupe\u0142nie nie rozumiem w czym widzisz problem? Ty te\u017c si\u0119 nie rozstajesz ze swoim pasiastym kamieniem \u2013 nie poddawa\u0142a si\u0119 mama.<\/p>\n
– Pasiastym krzemieniem \u2013doprecyzowa\u0142 Mateusz \u2013 I to zupe\u0142nie co innego. To minera\u0142, a nie jaki\u015b tam pluszak.<\/p>\n
– Mi\u0119dzy twoim minera\u0142em a pluszakiem Martynki nie ma w\u0142a\u015bciwie \u017cadnej r\u00f3\u017cnicy \u2013 pani Justyna postanowi\u0142a przeanalizowa\u0107 temat w spos\u00f3b naukowy \u2013 Znalaz\u0142e\u015b sw\u00f3j kamie\u0144, kiedy mia\u0142e\u015b trzy lata i ca\u0142\u0105 rodzin\u0105 pojechali\u015bmy do Ba\u0142towa, \u017ceby obejrze\u0107 dinozaury. Pami\u0119tasz? \u2013 mama rozpocz\u0119\u0142a sw\u00f3j wyw\u00f3d. – Od razu uzna\u0142e\u015b, \u017ce jest szczeg\u00f3lny, schowa\u0142e\u015b go do kieszeni i nie pozwoli\u0142e\u015b go nikomu dotyka\u0107. Sta\u0142 si\u0119 dla ciebie warto\u015bciowy. Jak my\u015blisz dlaczego? \u2013 mama pr\u00f3bowa\u0142a wci\u0105gn\u0105\u0107 syna w dyskusj\u0119.<\/p>\n
– Sam go znalaz\u0142em. Nigdy wcze\u015bniej takiego nie widzia\u0142em. A poza tym, przynosi mi szcz\u0119\u015bcie \u2013 zacz\u0105\u0142 wylicza\u0107 Mateusz.<\/p>\n
– No w\u0142a\u015bnie, dzi\u0119ki temu, \u017ce go masz, czujesz si\u0119 bezpieczny. On ci dodaje odwagi i wiary w siebie. Jest swego rodzaju amuletem. Przytulanka te\u017c w pewnym sensie nim jest. Tobie poczucia warto\u015bci dodaje kamie\u0144, a Martynce s\u0142o\u0144 Artur. I ty, i ona czujecie si\u0119 ze swoimi amuletami silniejsi. Je\u015bli nadal uwa\u017casz, \u017ce Martyna powinna jecha\u0107 bez Artura, ty te\u017c zostaw sw\u00f3j krzemie\u0144. Ch\u0119tnie go przechowam \u2013 zaofiarowa\u0142a si\u0119 pani Justyna \u2013 B\u0119d\u0119 potrzebowa\u0142a du\u017co szcz\u0119\u015bcia w tym tygodniu w pracy. Przyda mi si\u0119 \u2013 kwa\u015bno u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 mama, na my\u015bl o tych \u201ewszystkich wyzwaniach, kt\u00f3rym ch\u0119tnie stawi czo\u0142a\u201d.<\/p>\n
– Bez krzemienia nie jad\u0119 \u2013 Mateusz postawi\u0142 spraw\u0119 twardo. \u2013 Nie jestem taki g\u0142upi. Ty dostaniesz awans, a mnie si\u0119 wycieczka nie uda\u2026 A Martyna nie mo\u017ce sobie wzi\u0105\u0107 jakiej\u015b bransoletki, albo naszyjnika? \u2013 nie rezygnowa\u0142 ch\u0142opiec \u2013 A nie tego puchatego wielkoluda? \u017be te\u017c mniejszej przytulanki nie mog\u0142a sobie wynale\u017a\u0107. Taki wstyd! Przytulanki s\u0105 dla maluch\u00f3w! – utyskiwa\u0142 nadal Mateusz.<\/p>\n
– A wcale nieprawda! \u2013 sprzeciwi\u0142a si\u0119 mama \u2013 Pierwsze przytulanki by\u0142y w\u0142a\u015bnie przeznaczone dla doros\u0142ych, chocia\u017c nie do ko\u0144ca by\u0142y przytulankami. By\u0142y poduszeczkami na ig\u0142y do szycia w kszta\u0142cie s\u0142onia. Wymy\u015bli\u0142a je 150 lat temu Margarete Steiff. By\u0142a spara\u017cli\u017cowana wskutek choroby Heinego-Medina. Traktowa\u0142a to jako swoje hobby, a to, co zrobi\u0142a sprzedawa\u0142a swoim przyjacio\u0142om. Dopiero, gdy ich dzieci zacz\u0119\u0142y wykorzystywa\u0107 je do zabawy, Margarete zacz\u0119\u0142a je szy\u0107 w kszta\u0142cie r\u00f3\u017cnych zwierz\u0105t \u2013 ps\u00f3w, kot\u00f3w i \u015bwinek.<\/p>\n
– I misi\u00f3w \u2013doda\u0142a ju\u017c nieco bardziej o\u017cywiona Martynka, maj\u0105c na wzgl\u0119dzie ulubionego pluszaka swojej przyjaci\u00f3\u0142ki \u2013 Ale Artur jest jednak bardziej prawdziw\u0105 przytulank\u0105, ni\u017c wszystkie inne, bo jest s\u0142oniem! \u2013 dziewczynka, o\u015bmielona opowie\u015bci\u0105 mamy, zacz\u0119\u0142a walczy\u0107 o swoje.<\/p>\n
– No, w pewnym sensie tak, ale o tym, czy jaki\u015b pluszak jest przytulank\u0105, czy nie, decyduje to jak\u0105 ma dla nas warto\u015b\u0107 emocjonaln\u0105, a nie jego kszta\u0142t. Prawdziwa przytulanka jest jednocze\u015bnie przyjacielem, pocieszycielem i powiernikiem. Jest wa\u017cna \u2013 tak, jak Artur dla ciebie. Nie musisz go Martynko zostawia\u0107, je\u015bli nie chcesz\u2026 – pani Justyna doda\u0142a c\u00f3rce odwagi, z trosk\u0105 jednak pomy\u015bla\u0142a o miejscu dla Artura w walizce, a raczej o jego braku. Jej spojrzenie wychwyci\u0142 Mateusz, szybko obliczy\u0142 zyski i straty, i chocia\u017c rachunek nie wypada\u0142 dla Artura na korzy\u015b\u0107, to jednak wci\u0105\u017c zasnute \u0142zami oczy Martyny przewa\u017cy\u0142y:<\/p>\n
– Daj go. Spakuj\u0119 go do swojej walizki. Ja mam du\u017co miejsca \u2013 powiedzia\u0142 do siostry.<\/p>\n
– Naprawd\u0119 we\u017amiesz go dla mnie? \u2013 z niedowierzaniem upewnia\u0142a si\u0119 Martynka.<\/p>\n
– Tylko mu jak\u0105\u015b obro\u017c\u0119 za\u0142\u00f3\u017c z napisem \u201ePluszak Martyny\u201d, albo co\u015b, \u017ceby nie by\u0142o, \u017ce to m\u00f3j. \u2013 Mateusz broni\u0142 swojego m\u0119skiego wizerunku.<\/p>\n
– P\u00f3jd\u0119 po wst\u0105\u017ceczk\u0119 \u2013 zaofiarowa\u0142a si\u0119 mama wzruszona zachowaniem syna i wci\u0105\u017c nie wierz\u0105c w to, jak wspania\u0142e ma dzieci posz\u0142a przejrze\u0107 szaf\u0119 w poszukiwaniu kolorowej tasiemki. A tam, na najwy\u017cszej p\u00f3\u0142ce siedzia\u0142 z przetartym pyszczkiem, oklapni\u0119tym uszkiem i p\u0119kni\u0119tym szklanym oczkiem mi\u015b Barnaba. Pani Justyna pog\u0142aska\u0142a go czule\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pani Justyna zdecydowanie nacisn\u0119\u0142a klamk\u0119, wesz\u0142a do pokoju bli\u017aniak\u00f3w i z wpraw\u0105 oceni\u0142a sytuacj\u0119. No tak, b\u0119d\u0105 du\u017ce k\u0142opoty z domkni\u0119ciem walizki Martyny, podczas gdy baga\u017c Mateusza \u015bwieci\u0142 pustk\u0105. – O dobrze, \u017ce jeste\u015b mamo \u2013 zawo\u0142a\u0142a dziewczynka, gdy tylko dostrzeg\u0142a mam\u0119. \u2013 Walizka ju\u017c pe\u0142na, a ja jeszcze nie spakowa\u0142am Artura\u2026 – roz\u017cali\u0142a si\u0119 … Czytaj dalej „Przytulanka”, Ma\u0142gorzata Po\u0142e\u0107-Rozbicka. Opowiadanie dla dzieci<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[10,78,18,97,77,19,79,7,96],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/340"}],"collection":[{"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=340"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/340\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":344,"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/340\/revisions\/344"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=340"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=340"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/lekkiepiora.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=340"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}